6) ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ

Χ. Στεφόπουλος, Καθαρές δουλειές, εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (2012)

Φίλ. Φιλίππου : “… Τα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου είναι εκείνα που συνιστούν τη λεγόμενη «διαπλοκή»: εργολάβοι, μέτοχοι καναλιών, υπουργοί, ειδικοί στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, διαφημιστές και διαφημιζόμενοι, διεφθαρμένοι συνδικαλιστές και ένα σωρό άνθρωποι που σχετίζονται με την πολιτική εξουσία…. ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 01/07/2012)

Τζίμμυ Κορίνης, Η τρίτη ψήφοσ, εκδ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ (2012)

Χρυσας Σπυροπουλου : “… Γι’ αυτό οι προσδοκίες διαβάζοντας το μυθιστόρημα «Η Τρίτη Ψήφος» του γνωστού από τη συμμετοχή του στα περιοδικά «Μάσκα» και «Μυστήριο» Τζίμμυ Κορίνη ήταν μεγάλες, κυρίως επειδή το πρώτο μέρος του διέθετε τις αρετές ενός καλού γραφιά που ήξερε να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη….” (εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κ, Τέχνες και Γράμματα, 08/07/2012). 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, Στον ίσκιο των σκοτωμένων κοριτσιών, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ (2012)

Φίλ. Φιλίππου : “… Ο τίτλος του αστυνομικού μυθιστορήματος …παραπέμπει ευθέως στον Μαρσέλ Προύστ…  ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, σ. 3, 8 ΑΠΡ 2012)

Τιτίκα Δημητρούλια “… Ο Μαργαρίτης αποδίδει με πειστικότητα τη σκοτεινιά της πόλης, περισσότερο όμως την ερημιά των ανθρώπων, τη μοναξιά και τον φόβο τους για τον άλλον, για το πλησίασμα, την επαφή… Εχει λοιπόν κανείς μια αίσθηση ότι ο Μαργαρίτης χειρίζεται το αίνιγμα στο πλαίσιο μιας βαθύτερης ψυχολογικής και κοινωνιολογικής ανάλυσης, παρά το αντιμετωπίζει ως μυστήριο καθαυτό. Διαλέγει να δείχνει προς μία κατεύθυνση την ώρα που κινείται προς μία άλλη. Εν προκειμένω, εστιάζει στον φόνο, ενώ τον αφορά ο θάνατος ως προκείμενη της ύπαρξης, το ανθρώπινο πρόσωπο στη σχέση του με τη θνητότητα, η απώλεια και η απελπισία, η συνείδηση της συλλογικότητας στην Ιστορία και η προσωπική βίωση των περιπετειών της, όπως αποτυπώνονται στον λόγο, στη λέξη που στηρίζει εξίσου τη λογική και την παρανοϊκή υπέρβασή της….” (εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κ, Τέχνες και Γράμματα, 05/08/2012).

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ, Περαίωση, εκδ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ (2011)

Βαγγ. Χατζηβασιλείου : “…  η αφήγηση χτίζει στην Περαίωση έναν κοινωνικό κόσμο που υπερβαίνει ευθύς εξαρχής την ειδησεογραφική ή τη στενά σχολιογραφική του εικόνα. Τα φαινόμενα που θίγει ο Μάρκαρης μπορεί να ξεκινούν από το καυτό παρόν, αλλά αποκτούν γρήγορα το ιστορικό βάθος που απαιτείται προκειμένου να αποκαλύψουν ανάγλυφη τη χρόνια ελληνική παθολογία. Αναλόγως περίπλοκοι αποδεικνύονται και οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, που δεν γίνονται ποτέ παθητικά αντίγραφα του παρακμασμένου τους περίγυρου…  ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 12 ΦΕΒ 2012, σ. 6/30)

Χίλντα Παπαδημητρίου, Για μια χούφτα βινύλια, εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (2011)

Φίλ. Φιλίππου : “… το μυθιστόρημα της Παπαδημητρίου είναι σοβαρό και απηχεί τα μηνύματα ορισμένων ξένων βιβλίων τα οποία οι κριτικοί κατατατάσσουν στη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία. Αυτό σημαίνει ότι η συγγραφέας εστιάζει το ενδιαφέρον της στις κινήσεις στις σκέψεις και στη συμπεριφορά των ηρωίδων της …  ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, σ. 9)

ΝΕΟΚΛΗΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Οικογενειακά εγκλήματα, εκδ. ΤΟΠΟΣ (2011)

Γιώργος Λαουτάρης: “… Το πραγματικά αποκαλυπτικό στο βιβλίο του Νεοκλή Γαλανόπουλου δεν είναι ο φόνος καθαυτός, αλλά η κοινωνιολογία του εγκλήματος. Τα ορατά ή υπόγεια κίνητρα των δολοφόνων φανερώνεται πως δεν εντάσσονται στη σφαίρα του ατομικού, της άρρωστης ψυχολογίας, αλλά ανάγονται στις ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις και μάλιστα, στην πιο στενή τους μορφή, αυτή της συγγένειας. (ΕΦΗΜ. ΠΡΙΝ, 14-08-2011)

Φίλ. Φιλίππου : “…  δίνει στον αναγνω΄στη του σκόρπια στοιχεία κι αυτός οφείλει να τα συναρμολογίσει κσι να φτάσει στη λίση του αινίγματος…. η τέτοιου είδους αστυνομική λογοτεχνία στοχεύει στο να διασκεδάσει τον αναγνώστη, να του προσφέρει απόλαυση… η έμφαση δίνεται στο παιχνίδι, το τέχνασμα, το χασομέρι… ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 22-08-2011,  σ. 5)

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ, Χωρίς αποζημίωση, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ (2011)

Λαμπρινή Κουζέλη: “… η αστυνομική ιστορία στο πρώτο επίπεδο διαβάζεται μονορούφι ως το τέλος… το μυθιστόρημα τελειώνει έχοντας επιτύχει να μας διασκεδάσει, να τροχίσει το βλέμμα μας, να εμβαθύνει στον κυνισμό και… να μα υποβάλει την ιδέα ενός ελπιδοφόρου αύριο…” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 13-11-2011,  σ. 3)

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΣ, Ένα παράξενο καλοκαιρί, ΑΓΡΑ (2011)

Φίλ. Φιλίππου : “… Ο Καλφόπουλος… αφηγείται τις περιπέτειες των ηρώων του προσπαθώντας να δείξει τον αγώνα για επιβίωση, μα ενδιαφέρεται και για τη δημιουργία αγωνίας. Αυτό απιτεί λογοτεχνική δεξιοτεχνία… ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 17-07-2011, σ. 7)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΑΝΕΛΛΗΣ, Μαύρη μπίρα, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ (2011)

Φίλ. Φιλίππου : “… Επομένως έχουμε να κάνουμε με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα χωρίς αστυνομικούς και αυτό του προσδίδει ευθύς εξαρχής μια γοητεία…Ο Δανέλλης ζωγραφίζει την πόλη με σκοτεινά χρώματα αρχίζοντας από το ιστορικό της τρίγωνο…ο συγγραφέας μιλάει για το σήμερα, για την εποχή του μνημονίου…”  (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 10-7-2011, σ. 13)

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΛΥΚΑΡΗΣ, Το ρομάντζο των καθαρμάτων, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ (2011)

Φίλ. Φιλίππου : “… Οσα συμβαίνουν σε αυτό το άρτιο από  κάθε άποψη μυθιστόρημα φανερώνουν τη διάβρωση του κοινωνικού  ιστού της χώρας που έχει οδηγήσει στα  σημερινά αδιέξοδα. Σύμφωνα με τον  συγγραφέα, όλα αυτά έχουν τις ρίζες  τους στα τέλη της δεκαετίας του ΄80,  όταν οι άνθρωποι της νύχτας άδραξαν  τις ευκαιρίες που «γεννούσε αφειδώς η κοινωνικοποίηση της διαφθοράς». …  ” (εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ της Κ, ΒΙΒΛΙΑ, 26-6-2011, σ. 11)

Τιτ. Δημητρούλια : “… το αφηγηματικά απολαυστικό αποτέλεσμα είναι ένας κακός χαμός από συμφέροντα σε νυχτερινά μαγαζιά,  σε άλογα, σε κομπίνες – μάυρες τρύπες του δημοσίου χρήματος… σχολιάζει τις εσωτερικές ιεραρχίες στο λογοτεχνικό κόσμο….” (εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κ, Τέχνες και Γράμματα, 25/03/2012).

ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, Σφαγείο Σαλονίκης, ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Φίλ. Φιλίππου : “… Σε κάθε περίπτωση, το Σφαγείο Σαλονίκης είναι υποδειγματικό μυθιστόρημα. Η ευρηματική πλοκή, η ξέφρενη δράση, οι ανατροπες και η απολαυστική αφήγηση του αθυρόστομου ήρωα δημιουργούν ένα άρτιο αποτέλεσμα. Ωστόσο αυτό που εντυπωσιάζει είναι η λογοτεχνική ανάπλαση τηε εποχής  …” (εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ (Κ), ΒΗΜΑβιβλία, 13-3-2011, σ. 10)

ΤΙΤΙΝΑ ΔΑΝΕΛΛΗ, Τα τέσσερα μπαστούνια, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Τεύκρος Μιχαηλίδης : “Τέσσερα μπαστούνια, δυο ιστορίες. Μια παλιά και μια καινούργια…Με περισσή μαστορία, η Τιτίνα Δανέλλη σκάρωσε μια εξαιρετική πλοκή…Εικόνες ζωντανές που εναλλάσσονται σε ρυθμό καλπασμού, απροσδόκητες ανατροπές, λυκοφιλίες, αιώνια πίστη και προδοσία συνθέτουν το σκηνικό μιας διπλής ιστορίας μυστηρίου…διακρίνουμε μια εξαρετική ευαισθησία με την οποία η συγγραφέας προσπαθεί να προσσεγγίσει ακόμα και τους χειρότερους “κακούς” της… μια ιστορία μυστηρίου και περιπέτειας διαποστισμένη ωστόσο με μια ιδιαίτερη τρυφερότητα …” (περ. INDEX, τ. 37, Φεβρ. 2010, σ. 53)

ΤΖΩΡΤΖ ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ, Γλυκιά αιωνιότητα, ΟΞΥ

“… περιγράφει με ωμή γλώσσα και έντονο ρεαλισμότη ζωή στα γκέτο των μαύρων, στην Ουάσιγκτον…ο ποιητής του εγκλήματος, ο οποίος πλάθει στο χαρτί ιστορίες γεμάτες από τον κίνδυνο, την τόλμη και τη σοφία του πεζοδρομίου …”, (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 18/07/2010, σ. 23).

ΓΚΡΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Βαγγ. Χατζηβασιλείου : “Η περιπέτεια μια περγαμηνής του Αρχιμήδη, που επικαλύφθηκε με χριστιανικά κείμενα, κρύβοντας τα πολύτιμα μυστικά της. Η Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου συνταιριάζει το ιστορικό, το αστυνομικό και το μαθηματικό μυθιστόρημα σε μια αφήγηση με καλοδουλεμένη πλοκή. (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 18/07/2010).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ, Ένοχοι και ενοχές, εκδ. ΑΝΤ. ΣΑΚΚΟΥΛΑ

Δ. Ν. Μανιάτης : ” Εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο, απλή γλώσσα (χωρίς εκπτώσεις στην επιστημονική μέθοδο) και πολύ πρωτότυπη η προσέγγιση του οδοιπορικού Εγκληματολογίας και Λογοτεχνίας…”, (ΤΑ ΝΕΑ Σ/Κ, ΒΙΒΛΙΟΔΡΜΙΟ, 22-23/5/2010).

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ, Φίδια στο Σκορπίο, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Χρήστος Σιάφκος : “… Αστυνομικό το μυθιστόρημα, αλλά μακράν από τη φόρμα που έχουν συνηθίσει το κοινό οι περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς που το υπηρετούν, καταιγιστικό συχνά στη δράση του αλλά και με τη χαρά της ζωής να το χαρακτηρίζει…”, (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 16/05/2010, σ, 23).

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΗΤΣΟΥ, Ο αγαπημένος των μελισσών, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Βαγγ. Χατζηβασιλείου : “… ο Μήτσου φτιάχνει ένα σύντομο, αλλά ιδιαιτέρως περίτεχνο μυθιστόρημα… κάνει λόγο για τη συντριπτική υπεροχή της νιότης, αλλά και για το άγχος της ύπαρξης ενώπιον της φθοράς, συνταιριάζοντας την αστυνομική ίντριγκα με ορισμένα εμβληματκά στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας…”, (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 16/05/2010, σ, 24).

Δημοσθ. Κούρτοβικ : “… Η πεζογραφία του Ανδρέα Μήτσου βρίθει ηρώων με έμμονες ιδέες, οι οποίες παίρνουν διαστάσεις παράνοιας και τους οδηγούν στο να καταστρώνουν και να πραγματοποιούν σενάρια που διαμορφώνουν παράλογες καταστάσεις…  το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα και με ενδιαφέρον χάρη στις συχνές τροπές της πλοκής , τον επαμφοτερισμό μεταξύ δράματος και κωμωδίας… και την ευελιξία της αφγήγησης…” (ΤΑ ΝΕΑ, Σ/Κ, ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ, 11 – 12/09/2010, σ. 30-31).

Αλέξης Ζήρας : “… Συνάλληλα με αυτό το ανακάτεμα θρύλων και προαιώνιων παραδόσεων, ελληνικών και ξένων άλλοτε με δομική συνοχή και άλλοτε όχι, στη μυθοπλασία του Ανδρέα Μήτσου έχει βασικό ρόλο ο επίσημος αρχέγονος της αείζωης ομορφιάς…Μπορούμε να δούμε την ιστορία του… ως μια παραλλαγή του φαουστικού μύθου…” (περ. BOOKPRESS, ΙΟΥΝΙΟΣ 2010, σ. 15-15).

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΑΞΙΩΤΗΣ, Λάθος λύκο, ΚΕΔΡΟΣ

Βαγγ. Χατζηβασιλείου : “… το βιβλίο του Αξιώτη δεν χάνει το λιτό ρεαλισμό και την πυκνή εικονογραφία του, που δίνουν μια τρομώδη διάσταση στο υπαρξιακό δράμα μιας απομονωμένης και δυσκίνητης (απρόθυμης για την οιαδήποτε αλλαγή) κοινωνίας …”, (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 18/07/2010).

Δημ. Ν. Μανιάτης : “Μακριά από συμβάσεις, ο συγγραφέας ξετυλίγει ένα παραμύθι ενός διαταραγμένου ήρωα που οδηγείται στο έγκλημα κυνηγώντας τους δικούς του λύκους…Τα πράγματα έχουν τις δικές τους νομοτέλειες που χαράσσονται αριστοτεχνικά από τον Καβαλιώτη συγγραφέα με γλώσα βαθιά ποιητική…”  (Τα ΝΕΑ Σ/Κ, ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ,16/10/2010, σ. 31).

ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ, Ληξιπρόθεσμα δάνεια, εκδ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Τάκης Θεοδωρόπουλος: “..Ακόμα μια φορά η γοητεία του Μάρκαρη δεν περιορίζεται στην αφήγηση που σε παρασύρει…Κι αν κάτι σε παρασύρει στην ανάγνωση της λογοτεχνίας του Μάρκαρη είναι ακριβώς ότι η περιήγηση στην πραγματικότητα γίνεται με την αβίαστη άνεση της τυχαίας και απρόβλεπτης συνάντησης. Όπως και η αποκάλυψη της αλήθειας…”  (Τα ΝΕΑ Σ/Κ, ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ,16/10/2010, σ. 17).

Γιάν. Ν. Μπασκόζος : “…Ο Μάρκαρης είναι ένς πρωτοπόρος: εκεί που οι σύγχρονοι συγγραφείς διστάζουν να έχουν ως πρώτη ύλη τις αφηγήσεις της εποχής τους, αυτός βουτάει βαθιά σε αυτη…ο συγγραφέας καλείται να επεξεργαστεί την εποχή του χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της τέχνης, τη φόρμα, τις αισθητικές πτυχές, την ανάπλαση της ρεαλιστικής πραγματικότητας με τέτοιον τρόπο που να γίνεται μυθοπλασία. Ο Μάρκαρης νομίζω ότι το πετυχάινει…” (ΤΟ ΒΗΜΑ (Κ), ΒΙΒΛΙΑ, , 10/10/2010, σ. 19/3).

Κώστας Κατσουλάρης : “…Ο Μάρκαρης γράφει απλά, κατανοητά και αναπτύσσει την ιστορία του χρησιμοποιώντας ορθά όλες τις τεχνικές παρόμοιων ιστοριών: άνοιγμα των πιθανοτήτων, απόσπαση της προσοχής, ενδοαστυνομικές ίντριγκες, πολλαπλά στοιχεία που άλλο σημαίνουν στην αρχή και αλλού οδγούν στη συνέχεια…” (εφημ. VETO, mag, 07/11/2010, σ. 26).

Ελισάβετ Κοτζιά : “…ο Πέτρος Μάρκαρης επιτυγχάνει να συγχρονίσει τη βαρύτητα των ζητημάτων που εισηγείται με την αφηγηματική τεχνική του…. η αφήγηση επιτυγχάνει έναν αξιοθαύμαστο, διαρκώς επιταχυνόμενο, ιλιγγιώδη ρυθμό, καθώς οι πρωταγωνιστές επιδίδονται σε έναν ανεπανάληπτο αγώνα δρόμου για να προηγηθούν της καταιγιστικής ροής των γεγονότων…” (εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Κ, Τέχνες και Γράμματα, 24/10/2010).

Ελένη Γκίκα : “… Η πλοκή, γρήγορη με διαρκείς και επαναλαμβανόμενες ανατροπές,… Οι ήρωες, καλοδουλεμένοι και αναγνωρίσιμοι, οι διάλογοι, μέσα από την κωμικοτραγική καθημερινότητά μας….  Ενα απολαυστικά πικρό ανάγνωσμα που αποτελεί τον καθρέφτη της αλλοπρόσαλλης καθημερινότητάς μας.” (ΕΘΝΟΣ (Κ), ΕΘΝΟΣAOUT, 20-3-2011, σ. 9).

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ, Κρεμάστρα, εκδ. ΤΟΠΟΣ

Βαγγ. Χατζηβασιλείου : “… ο Δρακονταείδης βάζει τον στόχο του στο χειρουργικό τραπέζι όχι για να τον εγχειρήσει, αλλά για να τον διαμελήσει. Το πείραμά του έχει γούστο, ενδεχομένως και μπρίο…”, (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΚΥΡ, 7, – 3/10/2010, σ. 26).

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, Ο άνδρας που αγαπούσαν οι γυναίκες, ΠΑΤΑΚΗΣ

Πρόκεται για ένα πρωτότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αστυνομικούς όπου τα εγκλήματα είναι το πρόσχημα για να μιλήσει ο συγγραφέας για ανθρώπους που ερωτεύονται ονειρεύονται, πάσχουν, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, ζηλεύουν, προδίδουν και προδίδονται φτάνωντας στα όρια της παραφροσύνης   (INDEX), τ. 37, (Φεβρ. 2010), σ. 44

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: